تاريخچه سم شناسي
دسته بندی : سم شناسی,
تاريخچه سم شناسي
سم شناسي شاخهای از علوم شیمی، زیستشناسی و پزشکی است که به بررسی سموم، داروها، مواد مخدر و اثرات زیان آور آنها بر موجودات زندهمی پردازد. در عین حال سمشناسی را علم شناخت سموم و نحوه مبارزه با آنها نیز تعریف کردهاند. سمومی که از مسیرهای مختلف وارد بدن موجود زنده میشود میتواند باعث ایجاد تغییراتی در عملکرد زیستی ارگان یا بافت هدف در موجود زنده شود. که این تغییرات در علم سم شناسی مورد بررسی قرار میگیرد.
اولین اطلاعات سمشناسی مربوط به انسانهای اولیهاست به گونهای که به منظور شکار، قتل و ترور از سم حیوانات و عصارهٔ گیاهان استفاده میکردند. ابرس پاپیروس(به انگلیسی: Ebers Papyrus)
(حدود ۱۵۵۰ سال پیش از میلاد) اطلاعاتی در مورد بعضی از سموم شناخته شده
جمعآوری کرده بود این سموم شامل شوکران (سم کشنده یونانیها)، ریشهٔ تاج الملوک(سم نیزه چینیها)، تریاک (که هم به عنوان سم و هم پادزهر استفاده میشد)، و بعضی از فلزات مانند سرب، مسو آنتیموان،
میشدند. دسقیروطوس پزشک یونانی در زمان امپراتوری روم اولین تلاش را برای
دسته بندی سموم انجام داد که در آن به تشریح این سموم پرداخت. گر چه این
تقسیم بندی تنها تا قرن ۱۶ به عنوان یک معیار به حساب میآمد اما هنوز هم
آن را به عنوان یک ملاک خوب برای تقسیم بندی سموم میدانند. بقراط (حدود
۴۰۰ سال پیش از میلاد) بعضی از سموم و اصول سم شناسی را به منظور درمان
بیماریها مورد استفاده قرار داد. شاید شناخته شده ترین شخصی که از سموم به
عنوان مادهای برای به قتل رساندن افراد استفاده میکرد سقراط (۴۷۰-۳۹۹
قبل از میلاد) بود.
سمشناسی در طی قرن نوزدهم توسعه چشم گیری داشت. هموار سازی این رشد و توسعه را میتوان ناشی از وقوع جنگ جهانی دوم دانست. در این دوران تولید داروها، حشرهکشها، مواد سمی جهشزا، الیاف مصنوعی و
مواد شیمیایی صنعتی رو به افزایش نهاد. در واقع این دوران را میتوان
دوران آغاز توسعهٔ سم شناسی دانست. امروزه علم سم شناسی به عنوان یک علم
مجزا از سایر علوم به بررسی اثرات مواد سمی بر روی انسان و سایر موجوادت
میپردازد.
برچسبها : تاريخچه سم شناسي
