ترومبوسیتوپنی Thrombocytopenia




به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

ترومبوسیتوپنی عبارت است از کاهش تعداد پلاکتها در گردش خون. پلاکتها با بستن هر شکاف کوچکی که در جدار عروقی خونی ایجاد گردد، نقشی حیاتی در کنترل خونریزی ایفا می‏کنند. در ترومبوسیتوپنی تمایل به خونریزی به ویژه از عروق خونی کوچکتر وجود دارد. این امر باعث خونریزی غیرطبیعی در پوست و سایر قسمتهای بدن می‏گردد. چند نوع ترومبوسیتوپنی از جمله پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک و پورپورای ترومبوسیتوپنیک ترومبوتیک وجود دارد.


علایم شایع


پتشی (لکه‏ های کوچک، گرد، بدون برجستگی و به رنگ قرمز مایل به ارغوانی در پوست)

تمایل به کبود شدگی
خونریزی در دهان
خون دماغ
قاعدگی‏های شدید یا طولانی
وجود خون در ادرار




علل


مادرزادی

تولید کم یا ناقص پلاکتها در مغز استخوانی
گاهی علت ناشناخته است (ایدیوپاتیک)
عوامل افزایش دهنده خطر
عفونت حاد
عفونت با ویروس نقص ایمنی انسانی (ایدز)
مصرف آسپیرین یا سایر داروهای ضد التهاب غیراستروییدی
مصرف داروهایی چون کینیدین، داروهای گوگردار، داروهای ضد دیابتی خوراکی، نمکهای طلا، ریفامپین و غیره
بزرگی طحال (هیپراسپلنیسم)
کاهش درجه حرارت بدن
انتقال خون
مصرف الکل
پره اکلامپسی
بیماریهای دیگر از جمله لوپوس اریتماتوی سیستمیک، کم خونی، لوسمی، سیروز و غیره
مواجهه با اشعه ایکس


پیشگیری


اجتناب تا حد ممکن از داروهایی که عامل خطرزا هستند.

در مورد بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی از آسیب بپرهیزید و در صورت وقوع، دنبال درمان باشید.


عواقب مورد انتظار


در موارد حاد به خصوص در کودکان، اکثراً ظرف ۲ ماه بهبود می‏یابند.

در موارد مزمن ممکن است فروکش و عود وجود داشته باشد. بعضی خود به خود بهبود می‏یابند.


عوارض احتمالی


سکته مغزی (خونریزی مغزی)

از دست دادن شدید خون
عوارض جانبی دارو درمانی


تشخیص و درمان


تشخیص با توجه به علایم بیمار و نتیجه آزمایش خون که نشانگر تعداد پلاکتها است گذاشته می‏شود. در بعضی موارد درمانی لازم نیست و اجازه داده می‏شود تا ترومبوسیتوپنی سیر خود را طی کند. سایر برنامه‏های درمانی بسته به علت زمینه‏ای فرق می‏کنند و شامل موارد زیر است:
قطع داروی مضر در ترومبوسیتوپنی ناشی از دارو
جراحی برای برداشتن طحال (اسپلنکتومی) در موارد دایمی
انتقال پلاکت برای بیماران مبتلا به ترومبوسیتوپنی مزمن


داروها


ممکن است در زمان تشخیص و در موارد عودکننده، کورتیکواستروییدها تجویز شوند.

در طی مرحله حاد یک حمله شدید ممکن است گاماگلوبین تجویز گردد.
در موارد دایمی ممکن است درمان سرکوبگر ایمنی تجویز شود.


فعالیت


استراحت در بستر در طی مرحله حاد

حداقل فعالیت برای پیشگیری از آسیب
پرهیز از ورزشهای تماسی


رژیم غذایی


رژیم غذایی خاصی ندارد.

در این شرایط به پزشک خود مراجعه نمایید:


اگر علایم در طی درمان بدتر شوند.
از دست رفتن شدید خون در یک وضعیت اورژانس. اگر علایم جدید یا غیرقابل توجیه مشاهده گردد. داروهای مورد استفاده در درمان ممکن است عوارض جانبی ایجادکننده به ویژه کورتیکواستروئیدها عوارض جانبی و واکنشهای زیانبار بسیاری دارند که مستلزم پیگیری هستند.

منبع : www.labworld.ir